Pant verða reið þegar að nóttin slær á,

og til,  þegar að hún er ekki.

(má ég, kannski, í smá tíma, vera til?)

En, Halló,  hér er ég;

Nóttin.

Ofsafengin.

Erum við ekki öll helvítis Maríu-börn? Vængbrotin send til flugs, sem fuglar er aldrei lærðu taktinn sem nauðsynlegur er til að hefja sig til himins. Við stjörnuhrapið sem tilraun okkar til flugs varð, endurfæddumst við sem hrafnar, verurnar sem kenndu sjálfum sér á vísur næturinnar og andardráttin sem til er á milli taktsins er aðrir lifa við.
Tilvist okkar sem Maríu-börn er stór-brotin, stór-kostleg og yfirþyrmandi að upplifa.

ÉG vil endilega hvetja fólk til að fara á sýningarnar sem að eru að opna um helgina.

PAUL FORTIN og ROBERT MALINOWSKI munu opna sýningu sína A small Plot of Land í POPULUS TREMULA kl. 14:00 á fimtudaginn næstkomandi (á morgun).

ERIN GLOVER mun einnig opna sýningu sína A forest for Iceland í GallerýBOX á sama tíma, s.s. kl 14:00 á fimtudegi.

Húllumhæjið er þó ekki búið - því á Föstudaginn verður vonandi svaða stuð, því PAUL ætlar að flýtja raftónlist fram eftir kvöldi í POPULUS TREMULA. Húsið opnar kl 20:30 en spilið byrjar um 21:00.

Draugdrukkin nóttin hefur komið og gleypt mig, heilaga og vanhelgaða. Takturinn í lífi annara ómar fyrir eyrum mér og verður að svefnþrunginni þreytu sem með stöðugum atlotum sínum heldur mér vakandi  í þessari trufluðu tilvist. Enn og aftur, stend ég á smáum fótum minum fyrir utan hringiðu sem veldur hvort um sig ógleði af ringulreið hennar og hryggbroti þar sem örmagna hjarta slær af bitrum sársauka í hvert skipti er köld opinberunin sekkur niður í vitundina og heltekur hana.
En svo kemur nóttin, með sitt kalda andlit og hvíta svipleysi - arma sem að mætti ætla að væru kaldir sem hel. En nóttin er sú hlýjasta tilvist sem hjartað þekkir, þær stundir þegar að hjartað slær ekki eitt og í takt við annað, þær stundir þegar einungis eigin sláttur titra í vitum mér.
Ég er mölbrotin nóttin, brosandi af upplifun yfir eigin tilvist, fögnuður þess að allur sársauki á leiðarlok, lífið hefur þá yndislegu drætti sem mótast á skinni mannana eftir langar nætur, sofandi, hvílandi bein og blæðandi verur, nýjar hrukkur og rauðar æðar sem lyggja á andlitum mannanna frá hlýjunni, yfirbreiðan sem hylur skepnuna í manninum, ef einungis í taktlausa stund, í vonarbroti sem er til, bjart og yfirþyrmandi í örskamma stund, von sem er síðan tekin og myrt með köldum höndum rísandi dags, sársaukinn byrjar að nýju, örvæntingin magnast, dag frá degi og skilur fátt annað heldur enn harða skel sem fáir kæra sig um að reyna að rífa niður.

Ég elska nóttina.

Hvernig væri....að vera til á eigin forsendum?
Flóknara og yndislegra en það hljómar, geri ég ráð fyrir.

Stundum hef ég staðið mig að því að horfa á lífið í kringum mig, velt fyrir mér útfrá hvaða forsendum við störfum. Pæli mikið í því hvort að við gerum okkur meðvitað grein fyrir því að við erum ábyrg gagnvart hvert öðru. Að sjálfsögðu hljótum við að gera það að enhverju marki, þarsem almenn kurteisi er ríkjandi - fyrir fram ákveðin ásættanleg hegðun sem að bindur okkur saman - það sem að við megum gera og megum ekki.
EN...gerum við okkur virkilega, meðvitað grein fyrir því hvernig okkar hegðun og gjörðir hafa áhrif á líf og tilvist annarra? Að sjálfsögðu er það hvort um sig jákvætt og neikvætt, og auðvita veltur það líka á því hvernig það fólk sem að við höfum áhrif á tekur okkar hegðun og gjörðum.

En...mér finnst ég horfa, allt of oft, á það hvernig eigin sjálfselska (og ég meina ekki þessi fíni þráður sem að við þurfum öll að þræða, það að hugsa um okkur sjálf, hvað okkur er í RAUN og VERU fyrir bestu) hefur gjörsamlega tekið við stjórninni.

Óþroski og hræðsla einstaklinga hefur valdið því að sjálfselskar gjörðir ganga í gegn og enda á því að særa ótal marga.
Sem betur fer er hinn póllinn einnig gegnum gangandi - óeigingirni sem að gengur ekki á kostnað einstaklingsins sjálfs.

Ég býst við því að þetta sé allt saman hluti af einhverju þroskaferli, að vera sjálfselskur (unglngar t.d.) til þess að reka okkur á og gera okkur grein fyrir því að við erum hluti af stærri, félagslegri og umfram allt, mannlegri heild.

Ég hef mikið verið að hugsa undanfarna mánuði um orð, notkun okkar á orðum og hvernig við hugsum um þau. Eitt orð hefur ákveðna merkingu - en....það er stigsmunur á þessari merkingu á milli manna. Til að mynda hefur orð - þó það þýði það sama, breytilega merkingu á milli tungumla, þ.e.a.s. gefur stundum til kynna hvernig þjóðarhugsunin er um orðið.

Að vera ástfangin, tökum það sem dæmi (ég veit, herfileg klisja, en klisja sem að flestir geta tengt sig við á einn hátt eða annan og því fullkomin til að beita sem dæmi).

Á okkar fagra hrognamáli þá er þetta ekki alveg jákvæðasta orð tilvistar: ást-fanginn. Fangi ástarinnar, gefur til kynna að það sé ekkert val um þetta. Upp á enskuna er þetta : to be in love. AÐ vera -tilvistarástand, en ekki upp á neitt. Finnskan er síðan í svipuðum dúr, skilst mér.

Þessi orð eru náttúrulega ólík: ástfangin: to be in love: rakkaus (eða eitthvað álíka á Finna-málinu). Einstaklingurinn þarf að læra hvað þessi orð þýða.

En...hvað með þegar að einstaklingar tala sama málið en leggja mismunandi skilning í orð og samskipti? Jafnvel þó að eingungis sé stigsmunur á, þá getur sá munur veirð skondin, sár, erfiður og einn heljarinnar kokteil á vandræði. Til að mynda er auðvelt fyrir einstaklinginn að halda að allir skilji og túlki orð á sama máta og hann sjálfur, annar einstaklingur sem að viðkomandi rekst á túlkar sömu orð, setningar, engan vegin á sama hátt - þessir einstaklingar enda á því að misskilja hvorn annann, ná ekki saman, jafnvel þó e.t.v. þeir hafi sömu gildi og margt sameiginlegt, fyrir sakir samskiptaörðuleika.

Það þarf víst ekki að vera af mismunandi þjóðerni til að skapa vandamál, og ef til vill er þetta verra vandamál að hafa því það er mun ósýnilegra. Misskilningur og misskilningur á ofan. Stundum fíflalegur og skondin, stundum afskaplega sár og blæðandi.

Það er ágætt að hafa það ofarlega í huga að ekkert okkar, að ég held, skilji nokkurt orð á samam máta - kannski bara smá, örlítill munur á - en munur samt,

Þegar maður er að fara eitthvert laaaaaaaang langt er gott að pakka þrisvar - þrisvar af því að í fyrsta skipti pakkaru of mikið, í annað skipti líka og í þriðja skipti ertu orðin svo pirraður á því að pakka að þú hendi því öllu úr töskunni sem að þú kærir þig ekki um.

Er náttúrulega að drepast úr fjárhags áhyggjum, (en er ég það ekki alltaf), en veit að þetta reddast (Ég er Íslendingur, þetta hlýtur að vera svona kosmískt-genetic-eitthvað, því þetta reddast alltaf).

Fer samt af taugunum, en það er af því að mér finnst ég hafa of lítið eftir að gera (búin að plana mest allt pakk-dæmi, á bara eftir að taka til og ganga frá í KOmpunni og taka til penslanna sem að ég tek með mér). Er örugglega að gleyma einhverju (eins og IPODNUM....sem að apple á eftir að senda til baka svona....two months later, lífið er búið að vera erfitt án hans - hver þarf karlmann þegar maður hefur Ipod (bara verst að hann víbri ekki :F))

Allavega, bless bless í bili ísland, líkt og Gagga sagði "Nei, er ísland að verða rugludalla laust!"

Margir kvennmenn (of margir að mínu mati) horfa á sápuóperur, tilraun til að gleyma tímanum og sjálfum sér. Margar hverjar tala um þetta í vinnunni "þessi gerði þetta og þessi gerði þetta með þessum" O.s.fr.

Karlmenn?

Svarið er íþróttir. Heyrði það um daginn útundan mér, það hljómaði "Þessi gerði þetta og Þessi gerði þetta með þessu liði" ...svona nokkurnveginn.

Ég þjáist af óþoli gagnvart sápuóperum, enþá frekar þegar kemur að íþróttum og sjónvarpi - þetta er svolítil (eða ekki svolítil) þversögn.